ای دل بیا ای دل بیا با عاشقان همخانه شو

اِی دِل بیا اِی دِل بیا
باعاشقان هم‌خانه شو

اِی دِل بیا با عاشقان
هَم‌خانه شو هَم‌خانه شو

از هرچه جُز عشقِ حُسِین
بیگانه شو بیگانه شو

یک جُرعه مِی نوش از سَبوش
آسوده شو از عَقل و هوش

از چشمِ سَرمَست و خوشَش
مَستانه شو مَستانه شو

ساقی حُسِین، ساغَر حُسِین...

(دَر عشق آن سُلطانِ عشق
آن دلبر و جانان عشق

تَرکِ دیار و خانه کُن
آواره شو، آواره شو)۲

ساقی حُسِین، ساغَر حُسِین...

گَر غَم، غَمِ آن دِلبَر است
از شادمانی خوش‌تَر است

ساقی غمی گَر خواهَدَت 
غَم خانه شو، غَم خانه شو

از ناله حُسنِ دل سِتان
آتش بِزَن بَر جِسم و جان

بر گِردِ شمعِ روی او
پروانه شو، پروانه شو

غَم خانه شو، غَم خانه شو
پروانه شو، پروانه شو

ساقی حُسِین، ساغَر حُسِین...

آنان که مَستِ دِلبَرَن
عقل و خِرَد کِی می‌خَرَند

در کوی لیلی مَذهَبان
دیوانه شو، دیوانه شو

خون‌ها لَبالَب از شَراب
در جلوه حُسنِ بی نِقاب

خالی شو از خود هَمچو نِی
پیمانه شو، پیمانه شو

آنان که مَستِ دِلبَرَن
عقل وخِرَد کِی می‌خَرَند

دَر کوی لیلی مَذهَبان
دیوانه شو، دیوانه شو

در کوی ساقی مَذهَبان
دیوانه شو، دیوانه شو

ساقی حُسِین، ساغَر حُسِین...