بازکن در که گدای سحرت برگشته

باز کن در که گدای سحرت برگشته
عبد عصیان زده و در به درت برگشته

بنده‌ی بی خرد و خیره سرت برگشته
سفره را چیدی و دیدم نظرت برگشته

اصلاً انگار نه انگار گنهکارم، من
به تو اندازه‌ی یک عمر بدهکارم، من 

 گرچه آلوده‌ام و خار، ولی برگشتم
طبق آن فطرت پاک ازلی برگشتم

دیدم از غیر درت بی محلی، برگشتم
دستِ پر هستم و با نام علی برگشتم

«از ما که گذشت،الهی هیچ‌کس از سفر جا نمونه
از ما که گذشت، الهی هیچکی دیگه تنها نمونه 
از ما که گذشت، از ما که گذشت»