اسیری درمونش صبره غریبی چاره داره

اسیری درمونش صبره، غریبی چاره داره
ولی این دل دیگه تاب غم دوری نداره

غم عشقت بیابون پرورم کرد
هوای وصل و بی بال و پرم کرد

به ما گفتی صبوری کن، صبوری
صبوری طرفه خاکی بر سرم کرد

ازم نپرس چی اومده سرم نپرس
از دور قتلگاه بگو، دور و بر حرم نپرس

ازم نپرس رقیه معجرش چی شد
طفلی که زیر سم اسب، جامونده پیکرش چی شد؟

وای از این غریبی ۴‏

نمیره یادم آن لحظه که زیر دشنه بودی
سرت رو می‌برید از تن بمیرم تشنه بودی ۲‏

اگر کشتند چرا آبت ندادن؟
چرا زان دُر نایابت ندادن؟

نه تنها تو که تنها قطره آبی
به طفل ناز و بی تابت ندادن

تو این محل پیچیده قصه رباب
نمی‌ره زیر سایه و نگاه نمی‌کنه به آب

تو لااقل یه جوری اونو راضی کن
بگو برو تو خونه با گهواره خالی بازی کن ۲‏

وای وای از این غریبی ۴‏

ازت باز خیلی شرمنده، رقیه ات خسته جون داد
همون کنج خرابه با، دو دست بسته جون داد

اخا الشام و الشام و الشام
چقد سنگم زدن از کوچه از بام

ولی دردم از اون سنگه که اومد
به تو خورد و سر اتفاد پیش پاهام

جلو چشام وقتی که تو سرت شکست
با چوبه ی مهمل سر، کبود خواهر شکست

بزم حرام با سر پر خونت شکست
با چوب خیزران داداش، صورت و دندونت شکست

وای وای از این غریبی ۴‏