
از فرط هیبتِ علی، سرِ لشکر میافته به زیر دیگه مرهب آخرِ خطه، برو وقتِ حیدرو نگیر مگه حریفِ حیدر میشن، کُل سپاهِ خِیبر؟! میدونه دستِ کی بسپاره، بِیرقشو پیَمبر یهودیا دارن از ترسش، میگن اَللّٰهاَکبر اَسَداللهِ غالب شیرِ قَهّاره، غیرِ فَرّاره اجلِ معلّقِ لشکرِ کفّاره پُرطفداره، دشمنا داره وای از اون دَم که علی میکِشه قَدّاره مولا مولا مولا علی علی مولا... صدای اَللهاکبر، میپیچه تو گوشِ ذوالفقار گذشتن از دَمِ تیغش خونِ مرهب نوشِ ذوالفقار علی نَبُرده دست رو قَبضه، روبهرو قَبضِ روحن علی تو هر قَدَم میخنده، دشمنا در سُتوهن علی میجنگه طبقِ معمول، اون دوتا هم رو کوهن اسداللهِ کرّار اوجِ تدبیره، غضبِ شیره صِیحهی صوره یا که بانگِ تکبیره به شکار تنها، میره شمشیرش آخه رو شمشیرشم چهرهی شیره مولا مولا مولا علی علی مولا... وِلوِله شد تو قلبِ خطر یه نفر بیخود و سِپَر زده باز تو دلِ لشکرِ کفر ها عَلیٌّ بَشَرٌ کَیفَ بَشَر خطر، برا حیدر معنا نداره سپر، تو رزمِ مرتضیٰ جا نداره بشر، مگه میتونه، درِ خیبر رو بِکَنه از جا با یه اشاره تا ذوالفقارو کشید، آیهی فَتحو دمید اَبوتراب که رسید، دشمن عقب میکشید ندای لافَتیٰ اِلّا علی به گوش میرسید مولا مولا مولا، علی علی مولا... بردنِ نامِ علی چقدر دلنشینه مثل شهده و شِکر نه خداوندی و نه بشری ها عَلیٌّ بَشَرٌ کَیفَ بَشر علی به تو افتاده راه و مَسیرم من از درِ این خونه جایی نمیرم چقدر خوشه اِقبالم دَرِ این خونه شدم بنده شدی شاه و اَمیرم پدرم حیدریه، این عشقِ مادریه چقدر شنیدنیه، این سخن از نَبیه: حُبِّ علی معیارِ حلالزادگیه مولا مولا مولا، علی علی مولا... وقتشه برسه دیگه اجل زلزله بشه تو جنگِ جمل مولا میگه: حسنجان تو برو تویی فاتحِ این جنگ و جَدل اَجَل توی مشتِ مولا اَسیره جمل دیگه عرصهی جولانگهِ شیره جَدل رو میخوابونه حسن با نیزه داره نبض فتنه رو میگیره میره میدون یه تنه، یَلِ خیبرشِکنه سر و گردن میزنه، ریشهشونو میکنه همه حیرون شدن که این علیه یا حسنه! مولا مولا مولا، حسن حسن مولا...