شب شبِ عشقه، شبِ نوره

شب شبِ عشقه، شبِ نوره
شبِ شوره شبِ یاره

دل تو دلم نیست 
شاید امشب شب مرگِ انتظاره

اینه فصلی که عاشقا می‌میرن
مِهرو از قلب آدما می‌گیرن

می‌رسه تا بهارِ بودنِ تو
چشما روشن میشه به 
بوی پیراهن تو، دیدن تو

تویی که امیرِ عالمه گدات، گدات
تویی که می‌میرن عاشقا به پات، به پات
تویی که منم اسیر یک نگات، نگات
می‌میرم برات

شب، ستاره ستاره ستاره
بارون می‌باره می‌باره می‌باره
با یه گل یاس بازم بهاره

دل، شراره شراره شراره
آروم نداره نداره نداره
قاتلِ جونم اَبروی یاره

قربون راهی که میاد تا درِ بازِ خونه‌ی تو
یا تار و پود اون عبایی که جاشه رو شونه‌ی تو

بذار تا اسمتو صدا بزنم
زیر تیغ تو دست و پا بزنم

کاشکی خاکم کنن منو سر رات
روزی صد بار منو بزن با نگات، برق چشات

کی میگه باید دل از همه بُرید، بُرید 
کی میگه باید تو صحرا‌ها دوید، دوید

کیه که تو رو تو کوچه‌شون ندید
خورشیدِ امید، خورشیدِ امید

تویی که خدا پنهونه تو نگات، نگات
تویی که صفا می‌باره از صفات، صفات

تویی که خدا می‌ریزه از چشات، چشات
تویی که صفا می‌باره از صفات، صفات

تویی که عسل می‌چکه از لبات، لبات
جون من فدات، جون من فدات

خودت می‌دونی با نسیم نفسِ تو جون می‌گیرم
از دست عشقت نمی‌دونم که بمونم یا بمیرم

غربت و بی‌کسی اَمون نمی‌ده 
تو رو هیچ کس به من نشون نمی‌ده

منو کُشتی ولی بدون که دلم 
تا آقاشو نبینه جون نمی‌ده، بیا دیگه بیا 

کجارو بگردم منِ جون به سر، به سر
تو بیا و منو با خودت ببَر، ببَر

قرار ما باشه لحظه‌ی سفر، سفر
آبرو بخر