همه رو میاری روضه‌ت نه که اجبار می‌کنی

همه رو میاری روضه‌ت نه که اجبار می‌کنی
تو فقط با عشقت آدم رو گرفتار می‌کنی

تو می‌خواستی دست شمرم بگیری خودش نخواست
حتّی با دشمنتم با خوبی رفتار می‌کنی

بس‌که با محبّتی، اونی‌که نیست هیئتی، جذب تو میشه مثل حر
با همه سر می‌کنی نهی منکر می‌کنی، با محبّت نه تنفر

(رحمت واسعه‌ای، امام حسین همه‌ای)

وقتی که هوای هیئت یه هوای عالیه
اونی‌که نفس نداره توی این حوالیه
به همه می‌رسه خیرت که غذای روضه‌تم
همه‌ی دار و ندار سفره‌های خالیه

واسه هرچی بی‌گناه تویی آقا تکیه‌گاه، تو چقدر مردی خدایی
تو نگات ترحمه، عهده‌دار مردمِ بی‌کس و بی دست و پایی

(رحمت واسعه‌ای، امام حسین همه‌ای)