تو خرامان برو، من تماشا کنم

تو خرامان برو، من تماشا کنم
کرده مستم علی، قدّ و بالای تو

به‌خدا بعد تو، زندگی بی‌بهاست
همه جا کربلاست، همه نینواست...
 
تو حسین منی، نور عین منی... 

وایِ من اکبرم، ارباً اربا شده
بُرده تاب و تبم، پشت من تا شده

فاطمه مادرم، بهر او در عزاست
همه جا کربلاست، همه جا نینواست... 

تو حسینِ منی، نور عین منی... 

از لبِ نهر آب، همه در پیچ و تاب
خون به لب، تشنگی، کرده دل را کباب

ساقیِ تشنه‌لب، غرقِ بحر تب 
شده نقشِ زمین کوه عشق و ادب

شد به پا همهمه، آید این زمزمه
دشت کرب‌و‌بلا، آمده فاطمه

تو عزیزِ خدا، تو حسین منی
تو صفای دل و تو توان منی

همه روی زمین، زِ غمت در عزاست 
همه جا کربلاست، همه جا نینواست... 

به‌خدا در غمت، دل ما خون شده
دل ما را ببین، زِ غمت چون شده

همه جا خیمه‌ی تو و عشقت به پاست
همه جا کربلاست، همه جا نینواست

در عزای تو هست همه دل‌ها حزین
مَلک و جن و إنس به عزایت غمین

در غم تو جهان، همه ماتم‌سراست
همه جا کربلاست، همه جا نینواست... 

تو حسین منی، نور عین منی... 

بنما یک نظر، به سوی عاشقان
که بُوَد چشمشان، زِ غمت خون‌فشان

که نگاه تو بر همه دردی دواست
همه جا کربلاست، همه جا نینواست

به علی‌اکبر و به علی‌اصغرت
به علمدار و زینب غم‌پرورت

به تو و عشق تو، دل ما مبتلاست
همه جا کربلاست، همه جا نینواست...

به تو گویم، غم دلِ خود یا حسین
که تویی و رسول خدا نورِ عین

به صفای تو روی زمین، گل صفاست
همه جا کربلاست، همه جا نینواست

تو حسین منی، نور عینی منی