چهل سلام و چهل صبح این ترانه‌ی کیست

چهل سلام و چهل صبح این ترانه‌ی کیست
چهل مقام و چهل منزل آستانۀ‌ی کیست

چهل نَهار و چهل لَیل، دام و دانۀ‌ی کیست
چهل سوار و چهل اسب این افسانۀ‌ی کیست

چهل حدیث و چهل قصۀ عاشقانۀ‌ی کیست
بهانه‌گیر نبود این دل، این بهانۀ‌ی توست

به هر طرف که نظر می‌کنم نشانۀ‌ی توست
رواق منظر چشم من آشیانۀ‌ی توست

کرم نما و فرودآ که خانه خانۀ‌ی توست
نگاه می‌کنم از دور، خانه خانۀ‌ی کیست

پیاله نوشِ وَلی از ولا نپرهیزد
که مست از می قالوا بلی نپرهیزد

فدایی نجف از کربلا نپرهیزد
کجاست شیر دلی کز بلا نپرهیزد

دوباره قصۀ شمشیر و تازیانۀ کیست
و آسمان که چهل روز خون گریسته بود

و آن زمین که چهل شب جنون گریسته بود
و مشک تشنه تو را سرنگون گریسته بود

و کودکی که ندیدند چون گریسته بود
پس از تو بار امانت به روی شانۀ کیست

زمانی از گلوی چاه می‌رسد بر گوش
زمانی از نفس راه می‌رسد بر گوش

نوید نصرُ من الله می‌رسد بر گوش
صدای کیست که گه‌گاه می‌رسد بر گوش

اگر زمانۀ او نیست پس زمانۀ کیست
حسین غرقه به خون خدا، غسیل الله

حسین کشتی راه خدا، سبیل الله
حسین کشتۀ ذات خدا، قتیل الله

حسین جاه و جلال خدا، جلیل الله
که آن یگانه دو تا نیست، آن یگانه یکی است

شاعر: مهدی جهاندار
***