میون اشک زینب

میونِ اشکِ زینب
به قَتلِگَه رفته برادر
می‌بینه دشمن دریاست 
دودستِ خود می‌زنه بَر سَر

رو خاکه تَنِ علمدار، غوغای عاشورا شده
چو رفته پُشت و پناهش، حسینِ‌من تنهاشده

(شده آشفته زینب، میونِ خِیلِ اَعدا
به دلش داغِ اکبر، به لبش مَهلاً مَهلا) ۲

(به کی بگم دردِ دلمو؟) ۶

زخمیه قلبِ مادر
که قَتلِگَه مَأوای حسینه
میگه علی واوِیلا
که خاکِ تیره جای حسینه

می‌سوزه دامنِ خِیمه، یادآورِ زهرا شده
پریده رنگِ سکینه، که دیگه بی‌بابا شده

(زده دست و پا اصغر، به روی دستِ بابا
نداره طاقت زینب، به لبش مَهلاً مَهلا) ۲

به کی بگم دردِ دلمو؟