فروغ چشم مرا تاب انتظار سر آمد

فروغ چشم مرا تاب انتظار سر آمد 
 و خون دل قلیان کرد و از دو دیده بر آمد 

در انتظار تو عمری به سر شد و شب و روزم 
چنان گذشت که هر یک هزار در نظر آمد 

چه طعنه ها نشنیدم که رفته باز نیاید 
چه تیرها که رها شد و راست بر جگر آمد 

نشسته ام به امیدی که ناگهان همه گویند 
نگه کنید که آن تک سوار از سفر آمد 

تو گر ز روی بگیری نقاب زلف سیه را 
خروس صبح بخواند که آفتاب بر آمد 

ولی گمان نکنم عمر من دراز بپاید 
سلام من برسانید دوستان اگر آمد