
زینبم جلوهی ذات تو حسین متحیر ز صفات تو حسین عاشق صوم و صلات تو حسین چه جوری آروم بشینم تو حرم ببینم غصه مکرر میخوری بچههام اگه برن فدات بشن جاش دو تا نیزه تو کمتر میخوری نمیخواد فکر دل منو کنی به خدا با دادشون کنار میام داداش صبر زینب و تو دست کم نگیر قبل از این سه داغ دیگه هم دیدم داغ زهرا و علی، داغ حسن یه تنه غم دنیا رو دیدم قول میدم اگه برم پیشت نیام قول میدم اگه برم پیشت دیگه با چشای غرق بارون نمیام شهیدامو وقتی برمیگردونی از تو خیمه دیگه بیرون نمیام بذار برن داداش، نمیخوام من و دم غروب که شد نذار حیرون توی مقتل ببینم نمیخوام با دستهای بسته سه روز پشت دروازه معطل ببینم حسین من میدونم توام میدونی که اینا منو میزنن نذار بچهها کتک خوردنمو ببینن حسین نمیخوام باشن بفهمن تو دل غم تنهایی چه گسترده میشه نمیخوام که ببینن مادرشون سوار محمل بیپرده میشه نمیخوام با شند تو کوفه ببینه که به جون من چه دردی افتاده توی شهر پدری ناموسشون (چه جوری به کوچهگردی افتاده) (۲) داداش از غم از خیمه میکنه نگاه به اون دو تا شبیه ماه خدا رو میگیره گواه که دل بریده از نور دیده قسم داده داداش و به مادرش به باباش با دست خود پوشونده کفن تن پسرهاش داداش من فدا سرت فدا علی اکبرت فدای بغض دخترت دو تا پسرهام نه تموم دنیا تو خیمه مونده بودم خجل ازت نباشم کاشکی میشد خودم هم تو کربلا فدات شم از قتلگاه بَدم میاد چکمه سیاه بَدم میاد از اونی که آتیش زده به خیمهها بَدم میاد از مرد مست بَدم میاد از هلهله بَدم میاد از وِلوله بَدم میاد از خندههای جلو رباب بَدم میاد جلو چشمام بال بال زد جلو چشمام پر پر زد فکر نمیکردم که بزنه ولی نامردا آخر زد (حالا دیگه آروم بخواب مادر کسی کاریت نداره) (۲) (لالایی میگم برات اگه این سرو صدا بذاره) (۲) لالا لالایی... علی خواب میدیدم دلم رو بردی سه چهار تا دندون در آوردی از دست من غذا نخوردی علی... یادت باشه یه بارم بهم مادر نگفتی (ولی مراقب خودت باش از روی نی نیفتی) (۲) حسین دست غریبی به روی زانو زد برای جرعهی آبی به حرمله رو زد لالا لالایی... درد بیدردی ما را چاره کن این گلو را پیش بابا (حرمله تیر تو چشم اباالفضل به آن روز انداخت) (۲) این که اندازهی تیر است تمام بدنش لالا لالایی... عشق بیتکرارم، خیلی دوست دارم عزیزم! حق دارم اینجوری، از دوری میبارم عزیزم! ابیعبدالله! چه کنم بیحرمات ابیعبدالله! دل خوشم با حرمات (ابیعبدالله لطفی که کردهای تو به من مادرم نکرد ای مهربانتر از پدر و مادرم) (۲)