حسین جانم حسین حسین جانم

حسین جانم، حسین جانم
حسین حسین حسین حسین جان

چه جشن عقدی
کِل می‌کشن رباب و نجمه

وصال قاسم و زُبیده‌ست
اشکه رو صورت رقیه

عزای اکبر، عقد قاسم
قاطی شده گریه و خنده

از یه طرف ارباب عالم
صدای ناله‌هاش بلنده

رفته به میدون قاسمِ داماد
کفن پوشیده، شاخه‌ی شمشاد

عمو حسین جان، عمو حسین جان

عمو کجایی رفته تنم به زیر مَرکب
شدم مثل خاک تَیَمُّم کاشکی نبینه عمه زینب

هر کسی رسید از راه منو زد
چیزی نمونده از تن من

زُبیده از خیمه نبینه
پر شده از خون دامن من

زیر سُم اسب چه قدی کشیده
بیچاره نجمه قدش شد خمیده

عمو حسین جان، عمو حسین جان

حسین حسین حسین

حسین وای، حسین وای