حرم تو کعبه‌ی دل کرمت همه خدایی

حرم تو کعبۀ‌ی دل، کرمت همه خدايي
کني از کرامت خود به خدا خدانمایی

در باز توست افزون من بينوای محزون
ز کدام در درآيم به بهانۀ گدايي

کرم تو مي‌دهد رو به گدای تو وگر نه
ندهند پادشاهان به فقير، آشنايي

من اگر گناه کارم تو رئوف و مهربانی
کرمت نمي‌گذارد که کنی ز من جدايي

یا سلطان... 

تويي آنکه هر که آيد به زيارت تو يک‌بار
تو سه بار از عنايت به زيارتش بيايی

به خدا گناهکارم دگر آبرو ندارم
چه شود دهي ز نارم به محبتت رهايي

بکشم هماره نازت مگرم دهي اجازت
که به يک زيارت تو سر و جان کنم فدایی

(همه را تو دوست گيري همه را تو مي‌پذيري
چه امير شهر باشد چه فقير روستايي) ۲

یا سلطان...

به حريم توست بارم به حرم چکار دارم
کند از هزار کعبه حرم تو دلربايي

کرمت به کلّ عالم حرمَت پناه ميثم
به شما از او توسل ز شما گره گشایی

یا سلطان...