ای که عمری‌ست راهپیمایی

ای که عمریست راهپیمایی به سوی دیده هم به دل راهیست
لیک آن‌گونه که ره که قافله‌اش ساعتی اشکی و دمی آهیست

منزلش آرزویی و شوقی جرسش ناله‌ی شبانگاهیست
ای که هر درگهی سجده‌گهست در دل پاک نیز درگاهیست

در پی کاروان آز مرو که به این ره به هر قدم چاهیست
بد و نیک من و تو می‌سنجند گر که کوهی اگر پر کاهیست

قصّه‌ی تلخیش دراز مکن زندگی روزگار کوتاهیست