چه سایه سار پر از لطف و رحمتی داری

چه سایه‌سار پر از لطف و رحمتی داری
به جمع سایه‌نشینان عنایتی داری
غبار تربت تو با دَم مسیح یکیست
عجب دوای عجیبی چه تربتی داری

اباعبدالله، اباعبدالله، اباعبدالله...
****

در آن جمال علی وار و نور زهرایی
عجب شکوه و جلالی چه هیبتی داری
به عشق تو همه عالم شده حسینیه
چقدر مجلس روضه، چه هیئتی داری

اباعبدالله، اباعبدالله، اباعبدالله...
****

بدون این‌که عتابم کنی، عطا کردی
چقدر خوب و کریمی چه عادتی داری
چقدر بنده‌نوازی چقدر آقایی
چقدر حضرت آقا شبیه زهرایی

اباعبدالله، اباعبدالله، اباعبدالله...
****

کبوتر دل من پَر زده به سوی حرم
مگر که اوج بگیرد دوباره روی حرم
خدا کند که بیایم دوباره پا‌بوست
خدا کند که نَمیرم در آرزوی حرم

اگرچه خیر ندیدی تمام عمر زِ من
وجود من زده لطمه به آبروی حرم

تو را دوباره قسم می‌دهم به عبّاست
تصدّقیِ سر حضرتِ عموی حرم

بده اجازه شبی باز زائرت باشم
و رو به خاک بیافتم به روبروی حرم

منم که خاک تواَم دلبرِ ثریایی
تویی در اوج که آقا شبیه زهرایی

اباعبدالله، اباعبدالله، اباعبدالله...
****

خوشا به حال کسی که دلش مجاور توست
خوشا به حال کسی که همیشه زائر توست
خوشا به حال کسی که میان صحراها
همیشه خانه به دوشت شده عشایر توست

خوشا به حال کسی که به عشق تو زنده‌است
نفس‌نفس زدنش هم فقط بخاطر توست
خوشا به حال کسی که غزلسرای شماست
فدای محتشم و هر کسی که شاعر توست

تویی که سبزی و از نسل پاک گل‌هایی
شبیه یاسی و آقا شبیه زهرایی

اباعبدالله، اباعبدالله، اباعبدالله...