حسین، ای مُمِدِ حیات

حسین، ای مُمِدِ حیات
ای مُفرّح ذات، راز نفسم

حسین، تا که بازه آقا 
راه کرب و بلات، بازه نفسم

حسین، دم به دم همیشه
با دمِ تو می‌شه، تازه نفسم 

حسین، ذاکر تو شدم 
آفرین به خودم، ناز نفسم

دل شده شِش گوشۀ سینه 
که مثل شُش گوشۀ سینه

نفس می‌ده به من، از هوای تو 
می‌شم هواییه کربلای تو 

بلای کربلات، ای به جون من
جون ناقابلم، ای فدای تو

آب و خاکم آب و خاکِ کرب و بلا
اشتراک من پلاکِ کرب و بلا

راستش رو بخوای دعایِ، الهی زنده باشیم 
یعنی باشی هلاکِ کرب و بلا

عشقت اربابم مِلاکِ کرب و بلا
مستِ ساقی‌تم ز تاک کرب وبلا

شرح صدری که شنیدم، دیدم وقتی که دیدم
هر وقت یه سینه چاکِ کرب و بلا

کربلا می‌بری، کی ارباب، کی ارباب
سلطان قلب من، ای ارباب ای ارباب

***
حسین عقل اگر قد بده

می‌شه شد واردِ صحبت حرم
حسین وقتی وقت طلاست 

تنظیمش کنی با ساعت حرم 
حسین تا که منّا بشم 

روز و شب می‌کشم، منت حرم
حسین سود فقط تو اینه 

جور کنم هزینه، بابت حرم
درسته دلم مال حرم نیست

نگو گِلم مال حرم نیست 
گِلم حقیقتش خاک حرمه

که دل شده یه اشک زیر علمته
حرم دم و حرم، باز نفس دارم 

یه بین الحرمین بین دودمه 
کل هستی در پناهِ کرب و بلا

شاه فقط یه دونه شاهِ کرب و بلا
شب و روزم کربلاست کاش بشینم شب و روز 

زیر خورشید و ماهِ کرب و بلا 
هرکی‌ام که سر به راهِ کرب وبلا 

یعنی سرباز سپاهِ کرب وبلا 
بر دل عدو زنیم ما سلاح و ناو کابا

خشاب زیر آهِ کرب و بلا
فرمانم بده باز ای ارباب، ای ارباب

سلطان قلب من، ای ارباب، ای ارباب
***