
یَدُالله را ز وَصفِ حَق بِبَستند نگینِ خاتِمیَّت را شِکستند به جای آن سلیمان دیو بِنشست زِ کین، مِشکاتِ نورُالله بِشکست خزان شد گُلشَنِ خَتمُالنَّبیین که شد پَژمِرده یاسِ آلِیاسین سیَهپوش از زمین تا عَرشِاَعلیٰ مَگر بِگرفته ماهِ روی زهرا؟ شبی تاریک و در خوابند اَغیار در آن شب، هفت کوکَب هست بیدار کنارِ زُهرهی زهرا شده جمع چو پروانه به گِردِ پَرتُوِ شمع اَمان زان دَم که با صَد ناله و آه کَفَن پوشاند بَر اَندامِ آن ماه نِشَسته آفتابی در نِظاره در آغوشِ مَهی چندین ستاره فَغان یارَب از آن دَفنِ شبانه وَ زان قَبرِ غریبِ بینشانه خِرَد عاجز ز درکِ این مُصیبَت (بماند ماجرا روز قیامت) ۲