این منم اون که برای تو همه هستی شو داده

اونکه برای تو، همه هستیشو داده
کنیز زینبم و مادر عّمر بن جناده

پسرم اومده بعد از پدرش، جونشو بده برات 
راضی‌ام هردوتاشون قربونی شن، به فدای بچه‎هات

چرا دلم نخواد، به راه تو فدا بشه
بزار مثل باباش، شهید کربلا بشه

دلا به عشقت اسیر، حسین نعم الامیر
از همون بچگی با اسم تو و عشق تو شیر خورد

تا که باز شد زبونش اسم تو رو روی لب آورد 
به جای لالایی هرشب کنار گهوارش موندم آقا 

امیری حسینٌ و نعم الامیر تا سحر خوندم اقا
چرا دلم نخواد سهیم بشه تو کربلات

آقا بزار خودم گفت پوشش کنم برات
دلا به عشقت اسیر، حسین نعم الامیر

پسرم راهی میدون میشی حالا مثل بابات
مادرت رو پیش زینب رو سفید کن با رجزات

روز غربت حسین فاطمه توی این سرزمینه
نباید تا وقتی که ما زنده‌ایم تو چشاش غم بشینه

برو دلم میخواد به خون رها ببینمت
پیش سر حسین رو نیزه‌ها ببینمت

دلا به عشقت اسیر، حسین نعم الامیر
شاعر: محمدرضا رضایی

***