
از آسمون هفتم، بوی محرم اومد روی سرم دوباره، سایه ی پرچم اومد گریه هام دست خودم نیست ای هلال ماه ماتم چشم به راهتم یه ساله روز اول محرم خدارو شكر تو ماتم محرمت راهم دادی دوباره زیر پرچمت آخر یه روز می میرم از درد و غمت عزیز زهرا *** هل من معینت ارباب، باز می رسه به گوشم محرم اومد از راه، پیرهن سیاه می پوشم آرزوم اینه آقاجون تا ابد به پات بمونم یا پای روضه بمیرم یا به پات بریزه خونم كاشكی برات، نوكر لایقی باشم لایق نوكری و عاشقی باشم عاشق بی ریا و صادقی باشم عزیز زهرا *** مهمون شهر كوفه، حال و هواش عجیبه تا دیروز آشنا بود، حالا شده غریبه تك و تنها تو دل شب سر روی دیوار می ذاره زیر لب می گه حسین جان كوفه معرفت نداره كوفه میا، میدون جنگه كوچه هاش كوفه میا، سنگه تو دست بچه هاش مراقب شیرخواره و رقیه باش عزیز زهرا *** كوفه میا حسین جان، كوفه وفا نداره كوفی بی مروت، شرم و حیا نداره شده افتخار كوفه بیعت هایی كه شكسته صف به صف نیزه و شمشیرچشم براه تو نشسته تو خونشون جنون سربریدنه تفریحشون به خاك و خون كشیدنه جون دادن شیرخواره ها رو دیدنه عزیز زهرا *** شد اول محرم بازم بارون می گیره با ناله های زهرا زینب زبون می گیره دلم می خواد بغل كنم مادرمو به روی شونه هاش بزارم سرمو ببوسه باز گوشه ی چشم ترمو مادر كجایی *** این دفعه صبح جمعه، یه در دیگه وا شد دل شكسته ی ما، راهی كربلا شد به خدا قافله سالار مهدی صاحب زمونه برای جد غریبش آقامون روضه می خونه یادم نمی ره تشنگی اصغرت یادم نمی ره خون فرق اكبرت یادم نمی ره دستای آب آورت جد غریبم شیب الخضیبم خد التریبم *** یادم نمی ره لشگر دور و برت یادم نمی ره شمر اومد بالا سرت یادم نمی ره ماجرای حنجرت جد غریبم شیب الخضیبم خد التریبم