کاش جانم بود قابل تا فدایت میشدم

کاش جانم بود قابل تا فدایت می‌شدم
کاش دستم می‌گرفتی خاک پایت می‌شدم

کاش بودم گرد ره تا می‌نشستم در برت
کاش بودم خاک تا خاکِ سرایت می‌شدم

کاش مُلک عالم از من بود و می‌کردم رها
ناز می‌کردم به شاهان و گدایت می‌شدم

کاش جسمم دفن می‌شد در زمین کربلا 
خاک زوّار حریم با صفایت می‌شدم

کاش خاکم را قضا می‌ریخت گرد قتلگاه 
تا به وقت سجده مهر کربلایت میشدم

شاعر : حاج غلامرضا سازگار
***

ای که به عشقت اسیر خیل بنی‌آدمند
سوختگان غمت، با غم دل خرّمند

هر که غمت را خرید، عشرت عالم فروخت
با خبران غمت بی‌خبر از عالمند

یوسف مصر بقا در همه عالم تویی
در طلبت مرد و زن، آمده با دِرهم‌اند

تاج سر بوالبشر خاک شهیدان توست
کاین شهدا تا ابد فخر بنی آدمند

شاعر : فؤاد کرمانی
***