دل و روح ما سر و جان ما

العجل مولا...

دل و روح ما، سر و جان ما
لِتُرابِ مَقْدَمِكَ الفِدا
عَظُمَ الْبَلاء، بَرِحَ الْخَفَا
فرج است راه نجات ما...

همه ناتوان، همه روسیاه
همه در کشاکش راه ‌و چاه
همه تا کمر به گِل گناه  
(خِجلیم، وَانْکشَفَ الْغِطَا) ۲

العجل مولا...

نه ‌رسیده شام‌غمی به ‌سر 
نه ‌رسیده از سحری خبر
نه ‌کسی به ‌فکر کسی‌دگر
(تو بیا که وَانْقَطَعَ الرَّجا) ۲

نه ‌کسی هوایی فیض ‌رب
نه به‌ فکر واجب‌ و مستحب
ظَهَرَ الفَسادُ بِما کسَب
تو بیا که تازه شود هوا

غم شام و کوفه و کربلا
شده داغ جان تو سالها
که هر آن ‌صباح و هر آن ‌مساء
بَدَلَ الدُّموعِکَ بِالدِّماء

گله و شکایت خویشتن
به کجا برد دل تنگ من؟
تو بیا سری به ‌دلم بزن
(که تو مُستَعانی ‌و ‌مُشتَکی) ۲

تو بیا که سر بزند بهار
به خزان دائم روزگار
به جهان ما برکت بیار
(که بِیُمْنِکَ رُزِقَ‌الْوَرىٰ) ۲

(تو بیا که عهدِ وفا شود
دل خَلق جای خدا شود) ۲
که زمان صلح‌ و صفا شود
(بِجَمالِکَ کَشَفَ الدُّجىٰ) ۲

(تو بیا و چاره‌ی نو بساز
که به ما شود درِ صبح باز) ۲
شب عاشقان تو بس دراز
وَ بِنورِ وَجهِكَ مُنتَهىٰ

العجل مولا...