دل و روح ما سر و جان ما

دل و روح ما، سر و جان ما
لِتُرابِ مَقدَمِکَ الفِدا

عَظُمَ البَلا بَرِحَ الخَفا
فرج است راه، نجات ما

همه ناتوان، همه رو سیاه
همه در کشاکش راه و چاه

همه تا کمر، به گِل گناه
خجلیم وَ انکَشَفَ الغِطا

(نرسیده شام غمی به سر
نرسیده از، سحری خبر)۲

نه کسی به فکر، کسی دگر
تو بیا که و انقطع الرجا

نه کسی هوایی فیض رب
نه به فکر واجب و مستحب

ظهر الفساد و بما کسب
تو بیا که تازه شود هوا

العجل مولا، العجل مولا...

غم شام و کوفه و کربلا
شده داغ جان تو سال‌ها

که هرآن صباح و هر آن مَسا
بَدَل الدُموئِکَ بِالدَما

گله و شکایت خویشتن
به کجا بَرَد، دل تنگ من

تو بیا سری، به دلم بزن
که تو مُستَعانی و مُشتَکی

تو بیا که سر بزند بهار
به خزان دائم روزگار

به جهان ما برکت بیار
که به یُمنک رُزِقَ الوَرا

تو بیا که عهد وفا شود
دل خلق جای خدا شود

که زمان صلح و صفا شود
به جمالکَ، کشف دُجا

تو بیا و چاره‌ی نو بساز
که به ما شود، در صبح باز

شب عاشقانه و بس دراز
و به نور وجهک منتهی

العجل مولا...