ما سپردیم همه عالم خود را به حسین

ما سپردیم همه عالم خود را به حسین
غم و لبخند و زیاد و کم خود را به حسین

دست ما را برسانید به شش‌گوشه‌ی عشق
تا بگوییم به نجوا، غم خود را به حسین

یا اباعبدالله، یا اباعبدالله...
 
دل وحشت‌زده آرام، قراری هم هست
بگریز و برسان از همه خود را به حسین

زخم برداشته‌ای؟ خاطرت آسوده که هست
بسپر این مرتبه هم مرهم خود را به حسین

یا حسین و یا حسین...

موج تا موج فقط کوشش بی‌فایده کرد
تا رسانَد شاید علقمه خود را به حسین

خوش به حال نفس آخر آن پیرغلام
که گره زد دَم خود را دَم خود را به حسین

یا اباعبدالله، یا اباعبدالله...

حسین حسین حسین حسین...

چقدَر نام تو زیباست اباعبدالله 
نمک زندگی ماست اباعبدالله 

مستجاب است دعا گوشه‌ی شش‌گوشه‌ی تو 
حَرمت عرش معلّی اباعبدالله

حسین حسین حسین...

گر بخواهی بکنی عشق و شور و عشق و صفا 
خب دیوانه بشو، زود نما عقل رها

دو سه بار نام حسین را ببَر از عمق وجود
تا که پرواز کنی، بروی کرب‌و‌بلا