ای جمعه ی نیامده ی روزگار ها

ای جمعه ی نیامده ی روزگار ها 
الغوث و الامان خزان و بهار ها 

آیینه ی شریف ترین تبار ها 
خال لب تو کعبه ی دلبر مدار ها 

خوش به سعادت پسر مهزیار ها 
حالا که میل به دلبری ساغر آمده

عطر گل محمدی از قمصر آمده 
آقا بیا که کاسه ی صبرم سر آمده

حتی دعای ندبه صدایش در آمده 
برگرد ای قرار دل بی قرار ها 

از باده ی دلای تو بس نوش می‌کنیم 
عالم به مدح زلف تو مدهوش می‌کنیم 

اما چه سود ریسه که خاموش می‌کنیم
 آقا تو را دوباره فراموش می‌کنیم 
ای خسته از شلوغی شعر و شعار ها 

آنقدر گفته ایم که ضرب المثل شده 
دنیا بدون تو به جنهم بدل شده 

کعبه شکست خورده ی لات و هبل شده 
شیطان دوباره معرکه گیر جمل شده 

تیغت کجاست ذریه ی ذوالفقار ها 

تردید و شبهه از سفرت حرف می زند 
با شک از آخرین خبرت حرف می‌زند 

از شایعات دور و برت حرف می‌زند 
آقا بیا که پشت سرت حرف می زند 
ای حرمت تمامی دور و قرار ها

دست با سر به روان چون نرسد در گردن 
چاره ای نیست به جز دیدن و حسرت خوردن 

آدمی را که طلب هست و توانایی نیست 
صبر اگر هست و اگر نیست با باتی کم 

روی در خاک در دوست ببیاد مالید 
چون میسر نشود روی به روی آوردن 

گفت چه کند گر نکند 
شرط عشق است بلا دیدن و پای افشردن 

تا کی بگویم ای خدا 
این معظ الاولیا

عمرم سر آمد 
مهدی نیامد 

غم ها سر آمد 
آقایم آمد 

به خوبا سر میزنی 
مگه بدا دل ندارن