
کنج ویرانم آمده جانم گشته مهمانم روی دامانم خود نمیدانم گل بیفشانم یا نوحه خوانم بهر مهمانم یا اَبَا المظلوم... چشم من روشن با سرِ بی تن سر زدی بر من این دلِ شب گشتهام مجنون ای سر پُر خون از توام ممنون جان زینب یار خاموشم بردهای هوشم گرچه از داغت خانه بر دوشم امشب ای مهمان کنج این ویران بر همه عالَم مِی میفروشم خوش آمدی عزیز جانم عزیز خوب و مهربانم ببخش اگر که برنخیزم به جان تو نمیتوانم کنج ویرانم آمده جانم گشته مهمانم روی دامانم خود نمیدانم گل بیفشانم یا نوحه خوانم بهر مهمانم یا اَبَا المظلوم... چه خوش نمودهای تو یادم رسیدهای پدر به دادم مرا ببر مسافر من که دیگر از نفس فتادم تو رو به رویم اما چه گویم چشمِ کم سویم نمیبیند میدهم جانم تا که مهمانم روی دامانم بنشیند یا اَبَا المظلوم...