من کربلا ببر

منو کربلا ببر که خیلی دیره
از فراق حرمت دلم می‌گیره

به خودت قسم آخر یه روز می‌میره
دلی که کنار شش‌گوشت اسیره

به خدا برات تنگه، دل دیوونم ارباب
آقا به جون زینب، این دل و دریاب

حسین آقا، حسین آقا..

بودم از بچگیام سینه‌زن تو
به فدای پیکر بی‌کفن تو

شاید اشکای منم باشه آقا جون
مرهمی برای زخمای تن تو

آیه‌های غربت رو، روی نیزه‌ها خوندی
سه روز و سه شب ارباب، بی‌کفن موندی

حسین آقا، حسین آقا..

وقتی حرف علقمه‌ست چشا یه دریاس
می‌شه هیئت دوباره باغ گل یاس

عطر و بوی فاطمه می‌گیره هر وقت
می‌خونیم از دستای رَشیدِ عباس

مددِ ابوفاضل، دوباره هوائیم کرد
به دل من افتاده، کربلائیم کرد

حسین آقا، حسین آقا..

دلامون با عشق تو بَها می‌گیره
با نگات رنگ و بوی خدا می‌گیره

ما با ذکر یا حسین تا شور می‌گیریم
روضممون شمیم کربلا می‌گیره

هوایی شده قلبم، به هوای شش‌‌گوشه
وعده‌ی ما اربعین، پای شش‌‌گوشه

حسین آقا، حسین آقا..

هر که دارد به سرش شور و نوا
برود گریه کند مثل گدا

بزند بر سر و گوید که حسین
جان زهرا ببرم کرب و بلا

حسین حسین حسین..