غزلی بخوان بشود عیان

غزلی بخوان بشود عیان
که امیرِ روز جزا علی‌ست
که حساب ما، که عقاب ما
که عذابِ ما همه با علی‌ست

نشد از غم ضُعفا جدا
و کسی که در پی هر گدا
برود شبانه و بی‌صدا
ببَرد لباس و غذا علی‌ست

علی یا علی، علی یا علی...

همه رمز و راز جهان بدان
شده در عبای علی نهان
شد اگر کسی یَل و پهلوان
به یقین که از دَم یا علی‌ست
 
همه دَم بگو بِکَ یا علی
که نفَس علی که هوا علی
که دوا علی که شفا علی
که دعای دفع بلا علی‌ست

علی یا علی، علی یا علی....

زِ علی کسی که جدا شود
و اگر چه از خُلفا شود
تو بدان که یک شبه لا شود
به‌خدا که نونِ لَنا علی‌ست

بُود اولین، بُوَد آخرین
شَه مسلمین، شَه مومنین
برو در صفات خدا ببین
نَه علی خدا که خدا علی‌ست

برود فراتر از آن‌چه که
نرسیده بال ملائکه
قَدَری که در دل معرکه
درِ قلعه کَنده زِ جا علی‌ست

چه صلابتی و چه شوکتی
چه شجاعتی و چه هیبتی
به صفا و مروه چه حاجتی
به صفا قسم که صفا علی‌ست

نجف است و ساغرِ تا لبه
نجف است و مستیِ هر شبه
نجف است و گیجیِ عقربه
تب و لرز قبله‌نما علی‌ست

و به لطف پاکیِ مادرم
نشدم حرامی و از سرم
نرود که بنده‌ی حیدرم
سند شرافت ما علی‌ست