
دیوونه کجا داره جز درِ خونهی حسین دل دیوونهی اون شده دیوونهی حسین ما یه جو دیوونگیمونو به عالم نمیدیم شور و مستیمونو به عالم و آدم نمیدیم حسین، وای... خوشبهحالِ اونی که مست و دیوونهی تو شد خاکِ بینام و نشونِ درِ خونهی تو شد بخواهی نخواهی از درِ خونهت پس نمیرم خاطرِ تو رو میخوام سراغ هیچ کس نمیرم آدما ما رو به چشم دیوونه نگاه کنن هر کجا ما رو ببینن دیوونه صدا کنن حسین، وای...