
سائل لطف، نوشتند بنی آدم را سرِ این سفره نشاندند، همه عالم را صبح فردا عجبی نیست اگر بنشانند یک طرف آسیه و یك طرفت مریم را حسِ معراج نشینی من این است فقط گوشهای از حرمت، پهن كنم بالم را در ضریحت، شرف آدمیت ریختهاند پس محال است، كه آدم نكند آدم را همه بالفعل، مسیح اند اگر پخش كنند نفسِ دختر موسایِ مسیحا دم را مثل یك عرش برای تو حرم ساختهاند كاش میشد حرم حضرت زهرا هم را با گدایی حرم، فخر به دنیا داریم هرچه داریم، از این دختر موسی داریم ما گداییم همه، وقت نظر داشتنت خاک پاییم همه، وقت گذر داشتنت آمدی مردم ایران به نوایی برسند من به جز این که بهانه است، سفر داشتنت حرم شد تربت سجادهی بیت النورت حوزهی علمیه شد ...ثمر داشتنت هر چه داریم از این دختر موسای داریم هر چه داریم از علی ابن موسی الرضا داریم