شبی ساکت دلگیر، خودم بودم و قلبی که زِ غم بسته به زنجیر

شبی ساکت و دلگیر
خودم بودم و قلبی که زِ غم بسته به زنجیر
و نزدیک اذان بود
که پیچید در آفاق همه نغمه‌ی تکبیر

نوشتند که هنگام اذان
دست به دامان خدا باش
و مشغول دعا باش

که آن لحظه بُوَد لحظه‌ی شیرینِ اجابت
و باز است به درگاه الهی درِ رحمت
شدم گرم عبادت

دو چشمم پُر از اشک شد و روی لبانم همه سوگند
که یا رَبّ تو رهایم کن از این بند

و گفتم به خدا بین دعایم
که دلتنگ اذان حرم کرب‌وبلایم

همان‌جا که دل از سوز فراقش شده بی‌تاب
همان‌جا که زده دست به دامان زمین خوشه‌ی مهتاب

همان وادیِ سوز و عطش و درد
همان وادیِ شرمندگیِ آب
همان وادیِ پاک حرم حضرت ارباب

همان‌جا که زمینش همه نور است، حضور است
حماسه‌ست، غرور است، پُر از شور و شعور است
شرفمندتر از وادیِ طور است
و بر مهدیِ زهرا همه شب راهِ عبور است

همان‌جا که حرم خانه‌ی دل‌هاست
و عشقش همه در آب و گِلِ ماست
عبادت‌گَهِ موسی‌ست
دخیل حرمش حضرت عیسی‌ست
زیارت‌گَهِ زهراست، و زیباست
خدا محو تماشاست، که یک سو حرم شاه
و یک سو حرم حضرت سقّاست

مکانی که قدم‌رنجه نموده‌ست گُل یاس
طوافش کند از عشق و احساس
به لب‌هاش بُوَد ذکر اباالفضل 

و دریای دو چشمش پُرِ الماس
همان کعبه‌ی کوچک کفُ‌العبّاس

مکانی که در آن عشق زَنَد موج لبالب
همان‌جا که زَنَد پَر دل من هر دَم و هر شب
همان‌جا که به خاکش همه جا هست
نشان از قدم محترم حضرت زینب

همان خاک، که بدر و اُحُد و خندق و احزاب و حُنین است
همان‌جا که زمین معرکه‌ی عشقِ حسین است
خیابان بهشتی که معروف به بِین‌ُالحرمین است

دوباره به سماء رفت شررهای دعایم
و گفتم به خدایم
که دلتنگ اذان حرم کرب‌و‌بلایم