محمد ملا علامه

ذکر مصیبت طفل شیرخوار امام حسین

6056
75
خردسالی در حریم شاه بود
نام او شه‌زاده عبدلله بود

عشق شه بر دل فکندش انقلاب
خاص گردد خدمت شه کامیاب

رو به سوی قتلگاه شاه شد
او ذبیح الله قربان‌گاه شد

دید او را خسروِ مالک رقاب
این‌چنین بنمود با زینب خطاب

اِحبِسیه کین غزال شیر مست
ترسم از تیر اجل یابد شکست

زینب آمد پیش بگرفتش به بر
در کَفَش چون مرغ می‌زد بال و پر

عاقبت خود را ز زینب وا رهاند
خویشتن را در حضور شه رساند

آفتابی دید در دریای خون
زخم جسم پاکش از اَنجُم فزون

بر رخش ظاهر شده شق القمر
بی‌ردایش دوش و بی‌عمامه سر

گفت عمو کو سپاه و لشگرت
کو علمدار و علیِ ‌اکبرت

از چه رو بنمودی ای عالی‌جناب
با تن مجروح جا در آفِتاب

خیز عمو سوی خیمه پا گذار
اهل‌بیتت جملگی در انتظار

تا گذارد زینب غم‌پرورت
مرحمی روی جراحات سرت

گر ز بی‌آبی تو هستی شرمسار
ما نمی‌خواهیم آب ای شهریار

پس مودب شاه را بوسید دست
همچو بلبل در کنار گل نشست

از پس بوسیدن او گفت شاه
از چه رو بیرون شدی از خیمه‌گاه

گفت: ای دربان کویَت جبرئیل
ای ذبیح الله اولاد خلیل

آمدم تا جان کنم قربان تو
تا شود جانم فدای جان تو

کافری ناگه ز قوم دین تباه
تاخت با شمشیر بر بالین شاه

حسین گذشته ز جان، این چه جای شمشیرست؟
مرا بکش که یتیمم، دلم ز جان سیرست

کرد عبدلله دست خود سپر

نظرات

نظری وجود ندارد !

لیست پخش