کاش پای دل ما هم به نوایی برسد

کاش پای دلِ ما هم به نَوایی برسد
اربعینی، حَرَمی، کرب‌وبلایی برسد

آری آقاتر از آنی تو که راهم ندهی
دارم امید که از دوست ندایی برسد

در دلِ این‌همه جمعیّتِ مُشتاق گُمَم
مگر اَلطافِ کریمی به گدایی برسد

منم اِنگار گُلِ گُم‌شده دارم آقا
شاید از حَنجرِ ببریده صدایی برسد

این‌همه مَرهَمِ پا، پیشکِشِ زُوّارت
به یتیمِ تو نشد مَرهَمِ پایی برسد؟ 

خاکِ پای همه زوّارِ تو روی چشمم
این غُباریست که از تازه هوایی برسد

کاش از کعبه بخوانند مرا کرب‌وبلا
یا که از کرب‌وبلا حُکمِ وِلایی برسد

همه آماده‌‌ی لبَّیک به ارباب شوید
که هنوز از لبِ خشکیده ندایی برسد

روزیِ ما اگر این فرصتِ دیدار نشد
کاش از مشهدتان اِذنِ رضایی برسد

نیمه‌شب‌های بقیع نیز صَفایی دارد
کاش بَر خاکِ حَسن صحن و سرایی برسد

پای شش‌گوشه‌ی تو عرشِ اِلٰهیست حسین
کِی شَوَد عاشقِ دلخسته به جایی برسد؟