شتر پیغمبر صلی الله علیه و آله در مدینه

وقتی شتر پیغمبر, وارد شهر یثرب شد، جلوِ هر کدام از قلعه‌های قبایل که رسید، بزرگان بیرون آمدند و جلوِ شتر را گرفتند: یا رسول‌اللَّه! بیا این‌جا؛ خانه، زندگی، ثروت و راحتیِ ما در اختیار تو. پیغمبر, فرمود: جلوِ این شتر را باز کنید؛ «إنّها مأمورة»؛ دنبال دستور حرکت می‌کند؛ بگذارید برود. جلوِ شتر را باز کردند تا به محلّه بعدی رسید. شتر به فقیرنشین‌ترینِ محلّات مدینه آمد و در جایی نشست. همه نگاه کردند ببینند خانه کیست؛ دیدند خانه ابی‌ایّوب انصاری است؛ فقیرترین یا یکی از فقیرترین آدم‌های مدینه. 

خودش و خانواده مستمند و فقیرش آمدند و اثاث پیغمبر, را برداشتند و داخل خانه بردند. پیغمبر, هم به عنوان میهمان، وارد خانه آن‌ها شد و به اعیان و اشراف و متنفّذان و صاحبانِ قبیله و امثال این‌ها دست رد زد؛ یعنی موضع اجتماعی خودش را مشخّص کرد؛ معلوم شد که این شخص، وابسته به پول و حیثیت قبیله‌ای و شرفِ ریاست فلان قبیله و وابسته به قوم و خویش و فامیل و آدم‌های پُررو و پشت هم‌انداز و امثال این‌ها نیست و نخواهد شد. از همان ساعت و لحظه اوّل مشخّص کرد که در برخورد و تعامل اجتماعی، طرف کدام گروه و طرفدار کدام جمعیت است و وجود او برای چه کسانی بیشتر نافع خواهد بود. همه از پیغمبر, و تعالیم او نفع می‌برند؛ اما آن کس که محروم‌تر است، قهراً حقّ بیشتری می‌برد و باید جبران محرومیتش بشود.