قامت یار

دل سراپرده‌ی محبت اوست
 دیده آیینه دار طلعت اوست

من که سر در نیاورم به دو کون
گردنم زیر بار منت اوست

تو و طوبی و ما و قامت یار یار یار یار
فکر هر کس به قدر همت اوست

حسین وای...وای... حسین وای...وای...

گر من آلوده دامنم چه عجب
همه عالم گواه عصمت اوست

من که باشم در آن حرم که صبا
پرده‌دار حریم حُرمت اوست

تو و طوبی و ما و قامت یار یار یار یار
فکر هر کس به قدر همت اوست


دور مجنون گذشت و نوبت ماست
هر کسی پنج روز نوبت اوست

تو و طوبی و ما و قامت یار یار یار یار
فکر هر کس به قدر همت اوست

حسین وای...وای... حسین وای...وای...