خمار باده عشقم

خُمارِ باده‌یِ عشقم، دوایِ من نجف است 
خوش آن که در پِیِ مِی‌هایِ آنچنانی رفت 

به رویِ سینه‌یِ ما، حک شده است مالِ علی 
نمی‌شود که جز اینجا به آستانی رفت