من برایت پدرم پس تو برایم پسری

(من برایت پدرم پس تو برایم پسری
چه مبارک پسری و چه مبارک پدری)۲

یادِ شب‌ها مناجات حسن افتادم
می‌وزد از سر زلف تو نسیم سحری

همه گشتیم ولی نیست به اندازه‌ی تو
نه کلاه خودی و نه یک زره‌ای نه سپری

بی سبب نیست حرم پشت سرت راه افتاد
نیست ممکن بروی و دل ما را نبری

قاسمم را به روی زین بگذار عباسم
قمری را به روی دست گرفته قمری

تو خودت قاسمی و سرزده تقسیم شدی
دو هجا بودی و حالا دو هجا بیشتری

جا به جا می‌شود این دنده تکانت بدهم
وای عجب دردسری، وای عجب دردسری