لب ما و قصّه‌ی زلف تو

لب ما و قصّه‌ی زلفِ تو
چه توهّمی چه حکایتی
تو و سر زدن به خیالِ ما
چه ترحّمی چه عنایتی

به نماز صبح و شبت سلام
و به نورِ در نَسَبت سلام
و به خالِ کُنج لبت سلام
که نشسته با چه ملاحتی

بلغَ العُلی به کمالِ تو
کشفَ الدُجی به جمالِ تو
به تو و قشنگیِ خالِ تو
صلوات هر دَم و ساعتی

به جمال وارثِ کوثری
به‌خدا محمدِ دیگری
به روایتی خودِ حیدری
چه شباهتی چه اصالتی

زد اگر کسی درِ خانه‌ات
دلِ ماست کرده بهانه‌ات
که به جست‌و‌جوی نشانه‌ات
ز سر شنیده بشارتی

تو که آینه، تو که آیتی
تو که آبروی عبادتی
تو که با دلِ همه راحتی
تو قیام کن چه قیامتی

غزلم اگر تو بسازی‌ام
و نِی‌ام اگر تو نوازی‌ام
به نسیمِ یادِ تو راضی‌ام
نه گلایه‌ای نه شکایتی

نه مرا نبین، رصدم نکن
و نظر به خوب و بدم نکن
ز درت بیا و ردم نکن
تو که از تبارِ کرامتی