شد به دوش احمد آن رشک ملک

شد به دوش احمد آن رَشکِ مَلَک 
چون دعای مستجابی بر فلک

از رواق کعبه‌ بت‌ها درفکند
جمله را اندر پای پیغمبر فکند

چون ز عرشِ دوشِ احمد بازگشت
بر دلِ پاکِ علی این راز گشت

از ادب کاری که کردم دور بود
پای من کتف رسول الله سود

شبنم از گلزار رخسارش،چکید
نوبهارش را خزانِ غم رسید

گفت با او سَروِ گلزارِ خدا
کی نهال بوستان هَل اَتی

در شب معراج چون بالا شدم 
تا به خلوتگاه اَو اَدنا شدم 

از شکوهِ بارگاهِ کبریا 
در تزلزل بودم از سرتا به پا 

شوق قُربِ دوست بر جانم فتاد 
لرزه‌ای بر چار ارکانم فتاد 

دستی آمد هوش دوشم را سپرد
از ضمیرم وحشت آن حال برد

لذتی کان شب از آن دستم نمود 
از شراب دوستی مستم نمود

مدتی اندر پی‌اش بشتافتم 
در کف پای تو اکنون یافتم

ای به معراج محبت جای تو
عرش کند زیر، همت والای تو

نیست خالی از تو جایی یا علی 
کفر اگر نبوَد خدایی یا علی

*****
حدیثی خاطرم آمد که می‌فرمود پیغمبر
به اصحابش شب معراج، سِرّ لیلةُ الاسرار 

به طاق آسمان چهارمین دیدم من از رحمت
هزاران مسجدی اندر درون مسجد اقصی

به هر مسجد هزاران طاق، هر طاق محرابی
به هر محراب دو صد منبر، به هر منبر علی پیدا

ز پیغمبر چو بشنیدند اصحاب این سخن گفتند
که دیشب با علی بودیم جمله جمع در یک جا

تبسم کرد سلمان، این سخن گفتا به پیغمبر
به غیر از خود ندیدم هیچکس در نزد آن مولا

اباذر گفت با سلمان به روح پاک پیغمبر
نشسته بودم اندر خدمتش در گوشه‌ای تنها

به گوش فاطمه خورد این سخن گفتا علی دیشب
که تا صبح از درون خانه پا ننهاد بسرون اصلا

که ناگه جبرئیل از حق سلام آورد بر احمد
که ای مسند نشینِ بارگاه قُرب اَو اَدنی

اگر چه بر همه ظاهر شدم بر صورتی اما
ولیکن از همه بگذشت، با ما بود در بالا