تا اسم تو میاد حسین

تا اسم تو میاد حسین، دلم می‌گیره بهونه
چشای زائر همیشه شبیه ابرِ بارونه
حال و هوای حرمت دوای درد مجنونه

مگه می‌شه شبای جمعه بیاد و دلم نره؟
کربُبلا که آرزوی نوکره 
وقتی که روضه‌خونش هم یه مادره

مادری که میاد کنار قتلگاه دَم می‌گیره
جا داره عاشق پای این غم بمیره
الهی زهرا دست ما رو بگیره 

حسینِ من، ضیاءِ هر دو عین من
حسینِ من، غریبِ بی‌غسل و کفن
حسینِ من، برات شهید شه سینه‌زن