گفت: اى صبا! ببر خبر روزگار من

    گفت: اى صبا! ببر خبر روزگار من

از کربلا به مردم شهر و دیار من

 

در حضرت رسول بگو شرح حال ما

در خدمت بتول بده عرض کار من

 

پرسند گر ز اکبر مه‌روى من خبر

بر‌گو فتاده سرو‌قدش در کنار من

 

بس جوى و سرو دید در این خاک‌دان، فلک

کى دید هم‏چو سرو من و جویبار من؟

 

جویم چه؟ چشم لیک رَود خون به جاى آب

سروم چه؟ قدّ اکبر گل‌گون‌عذار من

 

جویا ز حال ماه بنى‌هاشم ار شوند

کن عرضه حالِ چشمِ کواکبْ‏نثار من

 

گر بیش از این مجال سخن گفتنت بُوَد

شرحى بگو ز قاسم در خون نگار من

 

از شیر و آب اگر سخنى رفت، بازگوى

کز تیر، پاره شد گلوى شیرخوار من

 

از یاوران من چو بپرسند، گو نمانْد

جز آهِ آتشینِ جگر‌سوز، یار من

 

پرسند گر ز حال منت، گوى کُشته شد

لب‌تشنه؛ تا دگر نکشند انتظار من

 

«دانش»، بنا نهاد بسى بیت‏‌ها ز غم

بر‌گو که چیست خوش‏تر از این یادگار من