چون مرتضی مدینه دو دستِ مرا ببند

چون مرتضی مدینه دو دستِ مرا ببند
امّا مگو به مادرِ من ناسزا  نخند

آتش به سینه‌یِ من و کاشانه‌ام بزن
دیگر به یادِ شعله و خیرالنّساء نخند 

با زهر پاره کن جگرم را ولی دگر 
بر قصّه‌یِ عصا شدنِ مجتبی نخند 

این پیرِ پابرهنه بکش پشتِ مَرکبت
بر کوچه و کِشاکش وُ زهرایِ ما نخند

اینقدر از مغیره و ضربِ لگد مگو 
بر پهلویِ شکسته و فضّه بیا نخند

بر خونِ سرخِ مادر وُ میخِ در وُ پسر
بر آه و چاه و نیمه‌شبِ مرتضی نخند 

بر تربتِ من و حرمِ بی‌چراغ و شمع
بر اینکه مانده مادرم آخر کجا نخند

این عاشق و غروبِ غم و غیبتِ غریب 
می‌آید او  به ناله‌یِ آقا بیا نخند