چون راهشان به مقتل شاه ز‌من فتاد

    چون راهشان به مقتل شاه ز‌من فتاد

گردون ز بانگ نوحه، توانش ز تن فتاد

 

مرغان بال‌بسته‌ی صیّاد‌ دیده را

نظّاره بر صنوبر و سرو و سمن فتاد

 

هرجا ز نغمه، بلبل دستان‌سرا خموش

هرجا ز نطق، طوطی شکّرشکن فتاد

 

کلثوم بر جراحت عبّاس، موفشان

یا در یمن، گذار غزال ختن فتاد؟

 

با آه و ناله، عترت آل رسول را

بر گِرد کشتگان ستم، انجمن فتاد

 

ز‌آن انجمن، چو مونس یعقوب اهل‌بیت

چشمش به چشم یوسف گل‌پیرهن فتاد،

 

آهی ز دل کشید، جگرسوز کآتشی

بر خرمن سکون زمین و زمن فتاد

 

کای آسمان! هنوز ز اطلس، قبا؟ مگر

آگه نه‌ای که کشته‌ی من، بی‌کفن فتاد؟