چون تو، ای لاله! در این دشت، گلی پرپر نیست

    چون تو، ای لاله! در این دشت، گلی پرپر نیست

وَ از این پیر جوان‌مرده، کمانی‌تر نیست

 

دست و پایی، نفسی، نیمه‌نگاهی، آهی

غیر خونابه مگر ناله در این حنجر نیست؟

 

در کنار توام و باز به خود می‌گویم

نه حسین! این تن پوشیده ز خون، اکبر نیست

 

هر کجا دست کشیدم ز تنت، گشت جدا

از من، آغوش پُر و از تو، تنی دیگر نیست

 

دیدنی گشته اگر دست و سر و سینۀ تو

دیدنی‌تر ز من و خندۀ آن لشگر نیست

 

استخوان‌های تو و پشت پدر، هر دو شکست

باز هم شکر! کنار من و تو، مادر نیست