چه خوب شد که مرا آشنای خود کردی

    چه خوب شد که مرا آشنای خود کردی

رفیق دایمیِ روضه‌های خود کردی

 

به آنچه خواسته بودم رسیده‌ام با تو

چرا که قلب مرا کربلای خود کردی

 

کبوترانه دلم، این همیشه عاشق را

اسیر گندم و آب و هوای خود کردی

 

مرا به بی خبری از جهان شرف دادی

جهان جان مرا تا برای خود کردی

 

چقدر پشت سرت حرف‌های خوبی هست

یکی شبیه مرا که گدای خود کردی

 

چه خوب خلوت گریه پناهگاهم شد

چه ماهرانه مرا مبتلای خود کردی

 

هوای شاعریم بود و خواب دیدم که

مرا تو محتشم شعرهای خود کردی