چهل منزل سراسر گریه کردم

چهل منزل سراسر گریه کردم
ز داغ تو برادر گریه کردم

کسی اما ندیده اشک من را
فقط از پشت معجر گریه کردم

نبودی حرمله فریاد می زد
به یاد آب آور گریه کردم

پریشانیِ  رأست را که دیدم
به یاد جسم اکبر گریه کردم

چهل منزل مرا دشنام دادند
کم آوردم..سرآخر گریه کردم

تو رفتی و غرورم را شکستند
مرا با ریسمان کهنه بستند

ندیدی خواهرت بد حال بوده؟
کنارش عده ای رَجّال بوده

به ظاهر چلّه از داغت گذشته
برای من ولی صدسال بوده

به من گفتی که می مانی کنارم
قرارم با تو تا گودال بوده؟؟

نگاهم تار بود از گریه هایم
شنیدم بر سرت جنجال بوده…

دو چشمم کور میشد کاش اما
نمیدیدم تنت پامال بوده

حدودا ساعت سه تا اذان بود
تنت بازیچه ی شمر و سنان بود

همان وقتی که سوزانده سرت را
دوباره کشت خولی مادرت را

خودت ای کاش میدادی عزیزم
به دست ساربان انگشترت را

سرت در طشت بود و چوب میزد
ندیدی التماس دخترت را…

خرابه،کربلا شد آن زمان که
زمین کوبید پیش او سرت را

حلالم کن..نیاوردم برادر
به همراهم گل نیلوفرت را

به واللهِ کتک خوردم برایش
ولی ای کاش می مردم به جایش