هفت بند عشق دارد نینوای زخم تو

    هفت بند عشق دارد نینوای زخم تو

ای تمام گریه­‌هایم های های زخم تو

 

در سکوت اشک، پژواک صدایم گم شده­ است

شرحه شرحه درد می­‌خوانم برای زخم تو

 

از وداعت در دلم صدپاره خون گل کرده است

داغ من شد تازه در حال و هوای زخم تو

 

با کدامین دیده می‌­باید تماشایت کنم

هستی‌ام ای کاش می‌­شد رونمای زخم تو

 

بوسه بر رگ‌های خونین تو جانم زنده کرد

عمر خود را یافتم در جای‌جای زخم تو؟

 

تو شکیبایی به قلبم هدیه فرمودی، ولی

من صبوری چون توانم در عزای زخم تو

 

کاشکی در غربت آباد دل من خانه داشت

داغ آن خنجر که می‌­شد آشنای زخم تو