نگاه غرق غمت روضه های دلگیری است

نگاه غرق غمت روضه های دلگیری است 
غروب کودکی ات، غصه‌ی سر پیری است 

کتیبه‌ی دل ما، داغدار ماتم توست 
نوشته اش، غم ذی الحجه تا مُحرّم توست 

مدینه ای و به کرببلا گریز زدی 
سری به خاطره‌ی نیزه های تیز زدی 

اگرچه دور تو هم عده ای بلاخیزند 
کنار بستر تو آب را نمی ریزند 

کمی شلوغ شد و شور و شین را کشتند 
غروب بود که دیدی حسین را کشتند 

سری که نابلدانه بریده شد دیدی 
تو غارت بدنش را به چشم خود دیدی 

صدا زدی که چه آورده اند بر سر زینب 
«سری به نیزه بلند است در برابر زینب» 

میان تب، پدرت را غریب سوزاندند 
دل سه ساله تان را عجیب سوزاندند 

صدای هلهله‌ی دشمنان ترا هم کُشت 
تو کعب نیزه ... لگد ..‌ مُشت خورده ای از پُشت 

ز دست بسته‌ی تو در طناب، بیتابم 
هنوز از غم و آه رباب، بیتابم 

میان مردم شام ازدحام، می دیدی 
میان کاخ، سر و تشت و جام می دیدی