نمی شناخت سر از پا برای دیدن شان

نمی شناخت سر از پا برای دیدن شان 
چقدر ذکر و دعا خواند تا رسیدن شان 

دو تا زره به تن کوچک دو آهو کرد 
و چشم برد به دل بردن و چمیدن شان 

به شاد کردن قلب حسین می ارزید 
بهای این همه‌ی تا ابد ندیدن شان 

به دست خویش درختی ز میوه‌هاش گذشت 
و باد سر زده آمد برای چیدن شان 

و حس مادری‌اش بود این که دقت کرد 
به طرز پا شدن و رفتن و دویدن شان 

به روی خویش نیاورد اشک را؟ اما 
خمید مادر غمدیده با خمیدن شان 

به زیر سم ستوران و زیر پنجه ی تیغ 
نگاه کرد دوباره به قد کشیدن شان 

حسین بود کنارش نخواست گریه کند 
به دل بریدن شان و به سر بریدن شان 

در آسمانِ دلِ مادری که زینب بود 
هنوز مشت پری مانده از پریدن شان