نفس آخرم رسیده ولی

    نفس آخرم رسیده ولی

نرسد بر سرم اباالفضلم

 

حیف دیگر مرا نمی‌خواند

مادرم! مادرم! اباالفضلم

 

***

 

نفس آخر است و می‌گویم

باز هم ذکر واحسینا را

 

نفس آخر است و می‌خوانم

روضۀ دختران زهرا را

 

***

 

از همان روز که در این خانه

در آتش گرفته را دیدم

 

خم شدم قتلگاه محسن را

پشت در روی خاک بوسیدم

 

***

 

از همان روز تاکنون این قدر

تک و تنها نبودم اما حیف

 

چار ماهم به گرد یک خورشید

بین این خانه بود و حالا حیف

 

***

سایه‌بانی که بود بر سر من

رفت و این خانه بیت‌الاحزان شد

 

شرف‌الشمس من ز دستم رفت

ماه من پشت ابر پنهان شد

 

***

 

چار فرزند داشتم روزی

وای من! عاقبت نظر خوردند

 

زینبم گفت پیش چشمانش

یک به یک زخم کارگر خوردند

 

***

 

زینبم گفت ناکسانه زدند

تیغ بر بازوان عباسم

 

زینبم گفت شد جدا از هم

ابروان کمان عباسم

 

***

 

دید تا قد کمان پدر را، زد

دست‌ها را رباب بر سر خود

 

حال و روز سکینه دیدن داشت

گرۀ کور زد به معجر خود

 

***

 

تا که طفلان منتظر دیدند

مرکبش بی‌سوار برمی‌گشت

 

پای گهواره فاتحه خواندند

بر گلویی که خشک‌تر می‌گشت

 

***

 

آنقدر خشک شد که حتی با

بوسه‌ای کودکانه می‌لرزید

 

تا که تیر سه شعبه را حس کرد

خنجر خشک زودتر پاشید

 

***

 

زینبم گفت در غروبی سرخ

حلقۀ تنگ خیمه‌ها می‌سوخت

 

جای دست حرامیان روی

صورت دختران ما می‌سوخت

 

***

 

بعد آتش، زمان غارت شد

سهم هر پنجه روسری می‌شد

 

وقت تقسیم شد پس از غارت

سهم هر نیزه هم سری می‌شد

 

***

 

همه سرها به نیزه غیر دو سر

دو سری که برایشان دعواست

 

طرفی پشت خیمه‌گاه رباب

طرفی بین علقمه غوغاست