ناگهان شاعری پریشان شد، گریه - گریه - رسید تا باران 

    ناگهان شاعری پریشان شد، گریه - گریه - رسید تا باران 
در خیالش دوباره می‌بارید، روی لب‌های خیمه‌ها، باران 


در هیاهوی گرم و مبهم باد، نیزه در نیزه عشق رفت از یاد 
یک سبد گل میان دشت افتاد، باد فریاد شد: بیا باران!


خط خون، لحظه‌های تنهایی، ابرها مانده در معمایی 
اینکه طوفان بی قرار غروب، گریه‌های خداست یا باران؟


شب پایان و روز آغاز است، فصل پرواز و عشق و اعجاز است 
دفتر انتخاب‌ها باز است، ابتدا عشق و انتها باران

***


شاعر افتاده در خیابانی، که دو سویش به کهکشان وصل است 
السلام علیک یا خورشید، السلام علیک یا باران